Artykuły

[recenzja] Utwory ostatnie. Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosława Iwaszkiewicza kojarzy się z przedwojenną bohemą – inteligencją, jak to kiedyś mówiono. Tak przynajmniej polskie wykształcenie dało mi odczuć, przyporządkowując go do świata wczesnych Miłoszów, późnych Szymanowskich, jeszcze żyjących Baczyńskich i świeżo zmarłych Żeromskich. Byłam więc dość zdziwiona, kiedy przeczytałam, że ostatnie utwory są z lat 1978-80. Nie chodzi przy tym nawet o fakt, że nie mogłam sprawdzić, czy pisarz żył tak długo.

[recenzja] Inny kapitalizm jest możliwy. Andrzej Szahaj

Ostatnie 25 lat w Polsce upłynęło pod znakiem pochwały doktryny neoliberalnej. Zachłyśnięcie się teorią stworzoną przez Miltona Friedmana i Friedricha von Hayeka, a wcielaną w życie z uporem przez ekipę Leszka Balcerowicza i jego uczniów, nie zamieniło Polski w kraj mlekiem i miodem płynący. W ostatnich latach pojawia się coraz więcej głosów krytycznych wobec panującego systemu ekonomicznego.

[recenzja] Ulica Słowiańska. Klara Nowakowska

Zmysł obserwacyjny, którego pozazdrościłby niejeden socjolog, wyczucie pozwalające dostrzec językowe dwuznaczności, a wreszcie pociągający minimalizm. Ulica Słowiańska Klary Nowakowskiej ma wszystkie atuty, które mogłyby jej zapewnić zaszczytne miejsce na podium. Dlaczego więc jest od niego tylko (czy raczej – aż) o krok?

To, co skrapla się na kartce, 
to nie są w żadnym razie zdania na medal

[recenzja] Arkusz [^pi^gmalion]. Paweł Orzeł

Arkusz [^pi^gmalion] to gra. Co więcej, to gra z czytelnikiem, gra nierówna. A jednak publikacja jest czymś więcej niż tylko męczącym popisem możliwości twórczych. Paweł Orzeł komponuje wielopłaszczyznowy tekst, składający się z dziesiątek odniesień i wielu nakładających się, szumiących głosów – cytatów pozbawionych źródeł czy autorstwa. Właśnie w tym przejawia się wartość Arkusza

 

[recenzja] Ataturk. Twórca nowoczesnej Turcji. Jerzy S. Łątka

„Jakże szczęśliwy jest ten, kto może powiedzieć, że jest Turkiem” mawiał często twórca świeckiej Turcji, Mustafa Kemal Atatürk. Najnowsza pozycja Wydawnictwa Poznańskiego ukazała się na rynku w momencie, gdy oczy zachodniego świata bacznie przyglądają się poczynaniom Ankary. Jednak Atatürk… z pozoru tylko jest opowieścią o życiu ojca tego narodu.

[recenzja]. Nie wiem. Patrycja Kopacka

Odnoszę wrażenie, że to, co klasyczne, modernistyczne i uznane za tzw. kanon polskiej literatury, autorka przetwarza poprawnie. Ale kompletnie odrzuca to, co w młodopoetyckiej twórczości najważniejsze, czyli bycie na bieżąco z językiem.

 

[recenzja] Dusze jednodniowe. Karol Samsel

Mamy wtręty z francuskiego, łaciny i angielskiego, mamy specjalistyczne słownictwo z zakresu muzykologii – motywu dzielącego zbiór na kilka części – i bardzo obszernej listy innych dziedzin. Napotykamy nazwiska czołowych filozofów, aby podjąć z nimi dialog – tylko komu on służy?

[recenzja] Grząskie piaski. Henning Mankell

Sięgając po Grząskie piaski Mankella miałem ten komfort, że nie wiedziałem o jego życiu prawie niczego. O tytuł znawcy jego działalności artystycznej również nie zabiegałem – raptem jedna książka, ta z przygodami komisarza Kurta Wallandera z Ystad, przewinęła się przez moje ręce. Jeden kryminał z dwunastotomowej serii. Miałkie statystyki oraz blade pojęcie paradoksalnie wyszły mi na dobre.

[recenzja] Niesamowici bracia Goldberg. Wojciech Biedroń

Lektura „Niesamowitych braci Goldberg” roztacza przed czytelnikiem wielowymiarową panoramę XX wieku, widzianego z naszej rodzimej perspektywy. Zbeletryzowana biografia braci Jerzego Borejszy i Jacka Różańskiego pozwala spojrzeć nie tylko na ich szalenie interesujące biografie, ale i zmierzyć się z opowieścią o banalności zła, stopniowym upadku idei i ulotnym poczuciu władzy.

Pages